تاریخچه درمانگاه سیدالشهداء (ع) – نگاهی گذرا بر تحقق خیریه سیدالشهداء (ع)

تاریخچه درمانگاه : نگاهی گذرا بر تحقق درمانگاه خیریه سیدالشهداء (ع)

پیشگفتار:

قال رسول ا… صلی ال… علیه و آله : نعمتان مجهولتان الصّحة و الامان

پیامبر خدا – که درود حق بر او و آلش باد – فرمود : (ارزش) دو نعمت از (نعمتهای الهی) بر مردم پویشده مانده است، یکی صحت و تندرستی و سلامت و دیگری امنیت.

اما مردم مادام که در آسایش و امنیت باشند،قدر آسایش و آرامش و امنیت را نمی دانند.

مردم قدر سلامتی و صحت را آنگاه دانند که به دردی لاعلاج گرفتار آیند. مبتلا شدن به رنج و بیماری ، آنگاه جانکاه تر است که فرد در مراجعه به پزشک و خرید دارو آهی در بساط نداشته باشد. در این دنیای وانفسا که کسی را با کسی کاری نیست و هرکس می کوشد، بار زندگی خود را به منزل برساند.

در چنین فضایی اگر انسان بیمار شود و توان مالی خوبی هم برای معالجه نداشته باشد ، چه باید بکند؟!

در حال حاضر افراد حاشیه نشین به خصوص در شهر های بزرگ مانند مشهد و… گرفتار چنین وضعی هستند که به مراکز بهداشتی داخل شهر کمتر دسترسی دارند.

شهر مقدس مشهد از یک طرقبه دلیل زیارتی بودن و مهاجر پذیری از همسایگان شرقی و از طرف دیگر گستردگی جغرافیایی استان در گذشته و حال و نیز مرکز استان بودن ، افزون بر ۱۲۰۰۰۰۰نفر جمعیت حاشیه نشین دارد، که بیشتر آنها نه تمکن مالی دارند و نه دفترچه خدمات بهداشتی و درمانی که اگر بیمار شوند مخصوصا اگر بیماریشان خاص باشد که محیطشان هم مساعد است ، تقریبا چاره ای جز مردن ندارند.

با وجود درمانگاه های متعدد و بیمارستان های دولتی و تلاش های مضاعف کادر درمانی ، باز هم کمبود بهداشت به شدت احساس شده و می شود.

به همین دلیل تا کنون درمانگاه های خیریه زیادی با همت افرادی خیّر و نیکوکار در نقاط مختلف شهر به بیماران مستمند خدمت رسانی می کنند. اغلب درمانگاه ها در مراکز شهر هستند و مراجعه به این مراکز برای حاشیه نشین ها مستلزم هزینه بوده و غیرممکن می باشد. نظری به وسط میدان بیمارستان امام رضا درب اول چمران بیندازید ، در هوای گرم و سرد خانواده هایی آنجا پتو انداخته تا بتوانند گاه و بیگاه از مریضشان خبر بگیرند و این دسته خود وضعیت بهتری دارند که می توانند هزینه بستری و درمان بیمارشان را هر چند کم است بپردازند. بنابراین احداث درمانگاه خیریه ای در محروم ترین نقطه شهر مشهد ضروری بود تا بیماران کم توان مجبور نباشند از مسافت های بسیار دور برای معالجه و درمان به مراکز درمانی داخل شهر بیایند. پس باید ارزیابی می شد که محرومترین نقطه برای احداث درمانگاه کجا باشد؟

بعد از بررسی و تحقیق معلوم گردید که یکی از محروم ترین نقاط بعد از میدان بار نوغان و میدان رسالت ، فاقد هرگونه مرکز درمانی و درمانگاه می باشد و مردم آن منطقه نیز کم درآمد و اغلب کارگرند، اگر در آن محل درمانگاهی به وجود آید و بیماران آن محدوده و روستاهای مجاور را پذیرش کند اولی به ایثار و خدمت خواهد بود. افرادی خیر و نیکوکار برآن شدند تا درمانگاهی در همان منطقه محروم با همّت خود و جذب کمک های مردمی ، احداث نمایند و چنین بود که با توفیقات خداوند متعال و قدم در راه خیر نهادن گروهی خدمت گذار صرفا به نیت رفع آلام بیماران و گرفتن دست هم نوعان خود ، درمانگاهی به نام موسسه دارالشفاء خیریه حضرت سیدالشهداء(ع) بنیاد نهادند.

واضح است که برای شروع هرکاری نیاز به مقدماتی است. با عنایت به این موضوع ، کار ایجاد یک درمانگاه با گستردگی لوازم مورد نیاز کاری بسی دشوار است.

اولین گام برای تاسیس درمانگاه ،لازم بود افراد مورد اعتمادی به عنوان هیئت موسس و سپس به عنوان هیئت امنا بود که قدم در راه گذارند و در هر موردی که نیاز به وجودشان احساس می شد حاضر به همکاری باشند ، خود تعدادی از اعضاء هیئت امنا باید افرادی را به عنوان هیئت مدیریه انتخاب کنند که امور اجرایی و عملی کار را انجام دهند.

پس از تعیین هیئت امناء و هیئت مدیره و تدوین اساسنامه از طریق به مراجع ذیصلاح و تایید و صدور آن یکی از مراحل دشوار وجود مکانی است که مناسب درمانگاه باشد و از نظر کارشناسان بهداشتی مورد تائید واقع شود. منازل و مکانهایی که به هدف سکونت ساخته شده باشد مناسب درمانگاه نمی باشد مگر این که به ضرورت برای شروع کار با هزاران مضیقه جایی را در حداقل امکانات فراهم کرد. در اینجا این نکته قابل ذکر است ،اولین جرقه احداث درمانگاه خیریه سیدالشهداء (ع) در ذهن فرد صالح خدمت گذاری به نام حاج احمد طبسی روشن می شود که خود در منتهی الیه خیابان رسالت ضلع شرقی میدان رسالت خانه باغی دارد و در مجاورت آن زمینی نسبتا وسیع که برای احداث درمانگاه مفید به نظر می رسد و همین امر انگیزه می شود که نامبرده افراد مورد اعتمادی را به عنوان هیئت موسس به همکاری دعوت نماید.

  • شعبانعلی خرمی نیا
  • حسن اکبرزاده
  • حاج محمود قائمی
  • احمد مافی نژاد
  • رضا خاکشور

جلسات و تصمیم گیری ها نسخت در همان خانه باغ آقای طبسی و بعضا در منزل آقای دکتر اسدالهی واقع در فلکه صاحب الزمان برگزار می شد. نتیجه این گفتگو ها تنظیم صورت جلساتی بود که روزها و ماه‌ها به طول انجامید تهیه و تدوین اساسنامه یکی از کارهای مهم این زمان بود. کار لازم و با اهمیت دیگر انتخاب هیئت امنا و تعیین وظایفشان بود که در جلسات طولانی با مشورت و بحث انجام گرفت خلاصه طی حدود شش ماه کار و گفتگوی مداوم اقدامات زیر برخی از آن تصمیمات بود:

 

الف: تعیین هیئت امناء و هیئت مدیره

ب: تهیه اساسنامه درمانگاه و پیشرفت مراحل بعدی

ج: آماده سازی، محلی برای شروع موقت کار

د: جذب نیروی خدماتی

ه: تعیین پزشک و انعقاد قرارداد ها

کار هر چه زودتر باید شروع می شد، اما در کجا؟ برای این منظور خانه ای مسکونی از آقای احمد طبسی در مجاورت زمینی قرار داشت که نامبرده به ساخت درمانگاه اختصاص داده بود در نظر گرفته شد و مقدمات امور فراهم گردید و با خواست خداوند متعال کار آغاز شد.

در یکی از همین جلسات مشورتی قرار بر این شد که با دعوت هیئت امنا و همزمان با شروع کار خدمت رسانی درمانگاه ، کلنگ احداث دارالشفاء خیریه سیدالشهداء (ع) زده شود . با مراجعه به دانشگاه علوم پزشکی تایید نقشه و پیش بینی فضای درمانگاهی سالن های دیالیز بیمارستانی و کار ساختمان آغاز شد.

آماده سازی بخش ها و امکانات مختلف برای هر یک از آنها به نیرویی فعال،با پشت کار و به عبارتی عاشق نیازمند است و قبل از هر چیز سرمایه لازم دارد و مشاوره و راهنمایی از افراد با تجربه را می طلبد که امیرالمومنین می فرماید: با خردمندان مشورت کردن ، شرکت در عقل آنهاست.

بدین منظور در مناسبت هایی مانند : اعیاد مذهبی و ملی قرار شد ، از افراد خیّر دعوت به عمل آید و ضرورت نیاز به تاسیس دارالشفاء امام حسین(ع) در این مکان با توجه به محرومیت مردم ساکن منظقه توضیح داده شود و نیازمندی های ملموس گوش زد شود. در کارهای خیر اطلاع رسانی اهمیت والائی دارد ، چرا که ساده ترین کارها بدون آگاهی دادن به مردم امکان پذیر نیست. تبلیغات و خبر رسانی بخصوص در کارهای خیر و عام المنفعه باید بگوش همه افراد یک جامعه برسد تا خدا چه کسی را لایق لبیک دانسته باشد و چه کسانی با ثروتشان مشتاق باشند حال و آینده ، دنیا و آخرتشان را بیمه سید الشهدا (ع) نمایند.

پس از تهیه نقشه و اخذ مجوز های لازم ، احداث بناء درمانگاه در متراژ تقریبی ۳۴۰۰۰ متر مربع آغاز شد.

بدلیل فاصله داشتن دارالشفاء با منطقه سکونت اهالی محل ، در قسمتی از محوطه باید خانه ای مسکونی با حداقل امکانات برای سرایداری ساخته می شد تا از اساس و ملزومات دارالشفاء مراقبت شود ، پس نقشه ای برای آن لازم بود و چنین بود که در ضلع شمالی محوطه دارالشفاء خانه ای مسکونی پایه ریزی شد و همزمان با ساخت دارالشفاء در دستور کار قرار گرفت.

تاریخچه درمانگاه : خانه مسکونی

بعد مسافت دارالشفاء از مراکز شهر و خاکی بودن قسمتی از مسیر موجب شده بود که هر پزشکی براحتی آمدن به دارالشفاء را نپزیرد و تقاضای سرویس رفت و آمد را داشته باشد و این مستلزم هزینه گزافی برای درمانگاه می شد ، از طرفی دارالشفاء چاره ای جز قبول نداشت زیرا مسئله ایاب و ذهاب چه برای پزشک و چه برای مراجعین درمانگاه خیلی مهم بود.

در بیمارستانها و خیریه های درمانی داخل شهر بدلیل قرب مسافت و سهل الوصول بودن دیگر امور، انجام خدمات به آسانی انجام می شود. اما در محیطی که از همه امکانات فاصله دارد ، مشکل بزرگ وسیله است و راه مناسب برای عبور و مرور .

در استانه کار به افرادی برمی‌خوردیم که کارشان پاشیدن بذر ناامیدی بود و شعارشان این بود ( این کار به سر انجام نمی رسد) در مقابل این گونه افراد، بزرگان ایثارگر و فداکاری هم هستند که در خدمت به خلق خدا سر از پا نمی شناسند ، وقت و بی وقت شب و روز مدام در تکاپوی وظایف محوله و به سرانجام رساندن کار های خیر هستند ، از بذل جان و مال و هزینه کردن هرآنچه دارند در راه خدا دریغ ندارند که به وفور در مملکت پهناور ایران و بویژه در خراسان مشاهده می شود. در میدان عمل بنیان گذاران موسسه دارالشفاء سیدالشهداء (ع) افرادی از همین قبیل هستند که بار سنگین اداره امور و انجام کار ها را بر عهده دارند و هرگز راضی نیستند که نام شریفشان افشا شود. به این جهت از نام بردن این عزیزان معذوریم ولی چون تعدادی از هیئت امنا به رحمت ایزدی رفته اند ذیلا به نام آنان اشاره می کنیم. که با همکاری و ایثار مال اثری خدا پسندانه در این دنیا به یادگار گذاشتند.

  • شادروان حاج محمد خرمی نیا رئیس هیئت مدیره موسسه که عهده دار امور اداری و خدمات نوشتاری و تنظیم اسناد رسمی موسسه بود و مادام که حیات داشتند از هیچ نوع حمایتی دریغ نکردند.
  • شادروان حاج غلام حسین سالاری که در بذل مال شخصی خویش و جذب کمک های مالی از افراد خیر نهایت تلاش و کوشش را مبذول می داشتند.
  • شادروان حاج غلام حسین عباس زاده صاحب هتل ابن سینا که قسمتی از درآمد هتل خویش را برای هزینه های جاری موسسه دارالشفاء سیدالشهداء (ع) مصالحه نمودند.
  • حاج محمود قائمی عضو هیئت مدیره
  • شادروان حاج سید هاشم غفوریان عضو هیئت مدیره

آری تمام موسسات خیریه حاصل زحمات و تلاش شبانه روزی افرادی مومن، معتقد و فداکار است.اداره کنندگان موسسه دارالشفاء سیدالشهدا (ع) از مجموعه همین افراد هستند و هرکسی به نسبتی که توانایی دارد به این خیل عظیم بپیوندد و خود را در اجر اخروی این عمل نیک خداپسند شریک سازد چون روز به روز با وضع موجود، بیماری ها افزایش می یابد و نیاز به بهداشت و درمان بیشتر احساس می شود چون به طور غریزی و طبیعی تمامی افراد می کوشند بار زندگی خود را به سر منزل مقصود برسانند. در این میان افراد با همتی وجود دارند که به علاوه مسئولیت های زندگی خویش در صدد نجات افراد کم درآمد بر آمدند و کمک به همنوعان را که توصیه دین اسلام است آویزه گوش خود نموده .

همزمان با پیشرفت کار فیزیکی ساختمان آماده سازی محوطه ، آسفالت ، غرس درختان کاج و غیره ، ایجاد باغچه های گل و نمابخشی به ساختمان و دیگر چیزهایی که در تقویت روحیه بیماران تاثیر به سزایی دارد، شروع شد.

پس از کوشش ۱۴ ساله و پذیرش بیمار و سایر خدمات در بخش درمانی و پایان یافتن ساختمان موسسه ، هیئت مدیره با توجه به ضرورت بخش همودیالیز را در دستور کار خویش قرار داد.

نخست نقشه بخش در چهار طبقه تهیه شد ، دو طبقه آن سفت کاری شد و یک طبقه آن پس از تایید و تصویب مجوز از دانشگاه علوم پزشکی ، صدور مجوز و خرید دستگاه های لازم آماده پذیرش بیمار شد که با توفیق و عنایت پروردگار از ۱۳۹۰ تا هم اکنون پذیرش بیمار انجام می شود.

فیسبوک توییتر گوگل + لینکداین تلگرام واتس اپ کلوب

1 دیدگاه در “تاریخچه درمانگاه سیدالشهداء (ع) – نگاهی گذرا بر تحقق خیریه سیدالشهداء (ع)

سلام.وبسایت خیلی خوب و جامعی دارید.ممنون

پاسخ دادن به کیان لغو پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *